اشعار مزار پدر
«ای پدر، ای تکیه‌گاهِ خسته‌ام
با تو در اوجِ سعادت هسته‌ام
حیف از آن دستانِ گرم و مهربان
رفتی و گشتی تو در جانم نهان
گرچه دوری، یادِ تو در یادِ ماست
نامِ نیکت جاودان در خانه‌هاست»
«به سویِ دوست پروازت مبارک
میانِ رحمت و رازت مبارک
پدر، ای بنده‌یِ پاکِ خداوند
رهایی از جهانِ درد و در بند
به حقِ حضرتِ مولا و حیدر
بهشتِ جاودان باشد تو را در
خداوندت به جنت جای داد‌ه‌ست
به روی‌ات درهایِ رحمت گشوده‌ست»
«نامِ تو در صدرِ کتابِ زندگی‌ام بود
رفتی و خاموش شد آن گرمیِ گفتار
هرچند که از دیده برون گشته‌ای اما
در قلبِ منی، خفته در آغوشِ شبِ تار
ای مظهرِ صبر و متانت و ای تکیه‌گاهِ ما
تا ابد یادِ تو جاری‌ست در این کوی و در این دار»
اشاره به جایگاه ابدی:
«خفته در این خاک، مردی است که
عشقش در قلب ما تا ابد زنده است.»
«بزرگمردی که در طولِ عمرِ پربارِ خویش، الگویِ صداقت و پاکی بود. نامش در خاطره‌ها جاودانه شد.»
«در سوگِ پدری که صبوری‌اش بی‌همتا و مهربانی‌اش بی‌کران بود. روحش شاد و قرینِ رحمتِ الهی باد.»
«ای آرام‌گرفته در خاک، نامِ نیکت بر تارکِ هستی حک شد و یادت همیشه مشعل‌دارِ راهِ ماست.»
«رفتی و از داغِ تو ای مایه آرامِ جان
آتش گرفته در دلم، در استخوان، در جان
بعد از تو ای بابا، دگر آن خانه ساکت است
با رفتنت، گویی جهان در این حالت است
یادت چراغِ راهِ ما در این شبِ تیره
«ای نامِ نیکِ تو در لوحِ هستی جاودان
وی مهربان‌تر از تمامِ واژه‌ها در جان
چون کوه بودی تکیه‌گاهِ خستگی‌هایم
رفتی و خاموش شد، بابا، چراغِ خانه‌هایم
آسوده خفته‌ای به زیرِ این خاکِ سرد و تار
در جوارِ حق، در بستری از نور، کنارِ یار»
«سفر کردی به سویِ ملکِ باقی، ای پدر جانم
بدونِ عطرِ تو، ویران شده کُلِ خیابانم
تو آن بودی که با لبخند، معنا می‌شد این دنیا
کنون رفتی و من ماندم در این دریایِ بی‌پایان
ولی یادِ تو می‌ماند، همیشه در دل و جانم
که تا روزِ قیامت، با تو در عهدم، تو می‌دانم»
پدرم رفت و مرا چشم به راهی نگذاشت
یادگاری به جز از حسرت و آهی نگذاشت
گشته است چشمان من از درد و غم دریا پدر
من چه گویم بی تو از فردا و فرداها پدر
تکیه گاهم بودی و تنها امید و آرزو
بی تو این عالم ندارد رنگ شادی ها پدر
آنکس که مرا روح و روان بود پدر بود
آنکس که مرا فخر زمان بود پدر بود
افسوس که رفت از سرم ان سایه رحمت
آنکس که برایم نگران بود پدر بود
این که خفته است در این مرقد پاک
پدر خوب و فداکار من است
طلب مغفرت از در گه حق
بهر او روز و شبان کار من است
سایه اش ما را پناهی بود و رفت
شانه مان را تکیه گاهی بود و رفت
رفت و رفت غمهای ما بیشتر شد
شادی ما یک نگاهی بود و رفت
ای پدر ای عارف نیکو خصال
ای که قدرت را نداشتم هنگام وصال
خوش بخواب اینجا که این دنیای دون
چون تو گوهر کم دهد از خود برون
گفتم که پدر رسم بزرگی نه چنین بود
گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود
گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود
گفتا که مگو مصلحت حق چنین بود
ای سفر کرده به معراج به یادت هستیم
ای پدر ما همگی چشم به راهت هستیم
تو سفر کردی و آسوده شدی از دوران
لیک کا غمزده هر لحظه بیادت هستیم
پدرم بارش باران خدا بود
پدرم جلوه ایمان و صفا بود
پدرم در همه حال کارگشا بود
پدرم حاکم پیمان و صفا بود
ای دریغا راد مرد لطف و رحمت درگذشت
نخبه شوق و تلاش و کار و همت درگذشت
آنکه با عشق علی قلبش به سینه می تپید
گشت تسلیم قضا و با رضایت درگذشت
تجربه‌های مهمی که قبل از نوشتن باید بدونید
سنگ رو شلوغ نکنید: طبق تجربه، نوشته‌های خیلی طولانی روی سنگ‌های سفید یا مرمر اصلاً خوب دیده نمیشن و ظاهر مزار رو شلوغ می‌کنن. پس بهتره برید سراغ یه دوبیتی کوتاه و شیک.
حکاکی عمیق رو جدی بگیرید: برای اینکه نوشته‌ها با بارون و آفتاب پاک نشن، باید عمق حکاکی زیاد باشه و از فونت‌های ضخیم استفاده بشه.